• Mick Levy en Evanne Goeree

    Een slachter werkt met net gedode, nog warme dieren. Deze worden door hem ontleed en klaargemaakt voor de koelcel. “Dat was een vreemde baan in eerste instantie,” zegt Mick Levy (45), “maar het werd gewoon werk als al het andere. Ik heb dat drie, vier jaar gedaan. Toen kreeg ik last van mijn rug.” We praten met de voormalige runderslachter over hamburgerketens, het onrecht tegen Afrikaanse kippenboeren en kuikens die een genetische schakelaar hebben die altijd in de hongerstand staat. Wandelende nuggets zijn het volgens Mick. Hij oogt als een sociale kerel. En dat klopt, gemeenschapszin is iets dat we niet moeten verkwanselen in zijn ogen. “Maar die is tegenwoordig een beetje ver te zoeken hè.” Ook zijn wederhelft Evanne Goeree (32) is voor de mens in de weer, voor het speciaal onderwijs, als chauffeur van een schooltaxibusje. Al worden die medemenselijke gevoelens soms danig op de proef gesteld. Vooral als tijdens een busrit een letterlijk slaande ruzie ontstaat.
    Mick Levy bekijkt het dierenleven tegenwoordig vanuit een ander perspectief. In 1997 begon hij zijn hondenuitlaatbedrijfje dat toen nog ‘dierenverzorgingsservice’ werd genoemd. Bestierd vanuit het huis dat beiden sinds 2005 in de Adelbuurt bewonen. Voordien woonden ze op een flat in Zwolle-Zuid, vlakbij de IJsselcentrale. Met drie kinderen, nu respectievelijk 9, 11 en 12 jaar. Van ophanden zijnde veranderingen in de buurt hebben ze wel het een en ander meegekregen. 

  • Mick: “De speeltuin die al was opgeknapt moet nu weer weg, een gigantische zandbak met mooi houten speeltoestellen en organische vormen. Ik begrijp dat niet. Misschien vergt die teveel onderhoud. Het aangezicht van de buurt moet worden verbeterd,” vindt hij. “Als je hier door de straten rijdt oogt alles heel dicht.” Bewoners zien alleen maar de schuurtjes van de overburen, en hebben door de eigen schuurtjes vanuit de keuken nauwelijks overzicht op de straat. “Dat maakt dat de mensen geen contact met elkaar hebben,” zegt Mick. “De bedoeling van de vernieuwingen is om alles een beetje opener te maken. Maar niet iedereen voelt ervoor om de keuken naar de straat toe uit te breiden. Mensen kunnen er ook voor kiezen de woonkamer te vergroten, of de schuur achter het huis te laten plaatsen. Het is wel afwachten hoeveel huurverhoging dat oplevert.”
    Mick: “Vroeger keken de mensen naar elkaar om. Als de gordijnen niet opengingen werd er even gecontroleerd of alles nog wel in orde was. Naar een zieke bracht men soep. Ik hoop dat dat sociale wordt doorgegeven. Want als gemeenschapszin een generatie wordt overgeslagen ben je die kwijt.” Mensen lopen tegenwoordig in een rechte lijn van voordeur naar auto, starend naar de punten van hun schoenen. “We hebben geen zin in contact. We hebben elkaar niet meer nodig. Er is ziektewet, verzorging in huis als je oud en gebrekkig bent.” Alles is al geregeld, weinig hoéft meer te worden geregeld.

  • “Voor eten gaan we naar de winkel. We weten niet eens meer hoe we voedsel moeten verbouwen. Als alles stil komt te liggen en brandstof niet meer te betalen is, hebben we een groot probleem. Mensen sluiten zich af. Maar daar doen wij twee ook aan mee, hoor.” In Zwolle-Zuid was het gezellig, weten Evanne Goeree en Mick Levy: “Daar kijkt iedereen naar elkaar om. De mensen kennen elkaar.”