• Jan Pijnaker

    Een foto van zijn oude-meer-etagehuis-met-tuin hangt aan de muur. Jan Pijnaker (59) verhuisde uit Holtenbroek en woont nu gelijkvloers, voor hem een welkomere situatie. Hij heeft, ondanks zijn forse visuele handicap, een tv en een computer. Op tafel ligt een groot formaat vergrootglas om bij goed licht de krant te kunnen lezen. “Afhankelijk van hoe helder het buiten is, kan ik dat,” zegt de heer Pijnaker. “Maar of iemand brildragend is of niet, dat nuanceverschil neem ik nooit waar,” vertelt hij. “Mijn handicap is aangeboren, maar het komt tot vijf generaties terug nergens in mijn familie voor, heb ik laten uitzoeken,” zegt hij met zeer zachte stem. “Nu het vandaag zo grijs en grauw is, zie ik veel moeilijker.” Toch is het met zijn handicap beter wonen op de Wanningstate dan in zijn oude huis. “Ik kreeg van de woningbouwstichting een bericht, dat deze flat naar een 55+ appartementencomplex gerenoveerd ging worden. Ik woon hier nu vanaf 2007. Ik heb de aanhef tot renoveren meegemaakt, mee kunnen praten over wat wel en niet haalbaar was, en de plannen van aanpak met anderen kunnen overleggen. Dus dat was mooi.”

    Jan Pijnaker heeft het naar zijn zin in zijn huidige woonstede. Er zijn voorzieningen getroffen die hem gemakkelijk door het gebouw laten bewegen. Zo hebben de knoppen van de lift braille, worden de etages in de lift “uitgesproken” en zijn er markeringen aangebracht in het trappenhuis. De kleuren wit en rood tonen hem de nodige bakens om zich daar goed te kunnen oriënteren. “Dat zijn voor mij punten van herkenning.”  

  • “Voorheen zat de entreehal vol met rode accenten, ook na de renovatie. Vorig jaar zijn er aan een kant gekleurde banken geplaatst. Dat gaf meer contrast.” Dus maakte navigeren makkelijker.
    Ook in zijn huis is het goed geregeld. Achter mijnheer Pijnakers voordeur is alles gelijkvloers in tegenstelling tot in zijn oude huis. “De meeste spullen heb ik op vaste plekken staan, die ik zo kan pakken en terug kan vinden.” Achter de zitbank staat een doos oude foto’s, vol herinneringen aan zijn vader die in Indonesië heeft gevochten. Als soldaat was deze gestationeerd op Borneo en Java.
    “Voor de renovatie had ik veel minder contact met mijn buren. Er woonde veel jeugd. Die zoeken een wat ouder iemand echt niet op. Na de renovatie werden de contacten hechter en anders.” Zo anders dat er spontaan klusjes voor elkaar werden gedaan. En dat is een hele verbetering natuurlijk, dit regisseursschap van etages. “Nu loopt er een rode draad van boven naar beneden die de flat met elkaar verbindt.” Met een in het leven geroepen bewonersvereniging als aanjagende functie. Die weer door flatbewoners wordt geadviseerd om orde op zaken te stellen. “Zo hebben we bijvoorbeeld een heel mooi publicatiebord in de entree, waarop te volgen valt hoe de nodige problemen worden aangepakt.” En opgelost. Met die rode draad zijn de flatbewoners na de renovatie tot een (h)echte dorpsgemeenschap geworden.